Açıkçası geçen gün Star gazetesindeki haberi okuyunca içimden çok güldüm.

Başlık şöyleydi; "Beş bin kişinin hayatında küçük bir fark yarattım".

Bir twitter kullanıcısı, 5000 izleyicisi olduğu için onların hayatlarında farklar yarattığını düşünüyordu. Açıkçası haber değeri olması da ayrı bir konu bu durumun. Dilerim gazeteciler 5000 e yaklaşan herkesle boyle demeçler yapar da insanlar o hayatta olabilecekleri 15 dakikalığına şöhretin tadını çıkarırlar.

Üzerimize yapışmış gereksiz bir ego olduğunu farkettim bu yazıyı okuyunca. Twitter'ı veya diğer sosyal ağları biraz haddinden fazla umursamıyormuyuz sizce de?

Yani, Biz Stone ve Ewan Williams Twitter'ı oluştururken bunun basit ve kullanışlı bir "iletişim" aracı olarak kurduklarında acaba bu mecranın bazı insanların ego'larını tavan yapması için kullanılan bir mecra olarak düşündülermi dersiniz?

Elbetteki hayır. Kesinlikle hayır. Nereden biliyoruz? Çünkü konuşmacı oldukları forum ve panellerde verdiklri yanıtlardan.

Sorun şu ki, biz yavaş yavaş a-sosyalleşen bir toplum olduk. Bu sadece bizim için geçerli değil. Tüm dünya'da insanların internet'te "online" olma süresi artıyor. Hayattan kendimizi soyutlamaya başladık.

Biz sosyal hayattan kopup sanal dünya'da yer edinmeye başladıkça gerçek dünya'da olamadığımız, olmak isteyipte beceremediğimiz herşeyi sanal dünya'da yapma telaşına girdik.

Çünkü gerçek hayatta günde önümüze 5 kişi çıkıp selam vermezken sanal dünyada kısa zamanda binler, onbinlerce insanın takip ettiği insanlar oluverdik.

Buraya kadar herşey iyi de bu rakamları neden önemsiyoruz?

Yani siz sanıyormusunuz ki bütün takipçilerinizin hayatında fark yaratabileceğinizi,

Bu olsa olsa bir temenniden ileri gidemez. Çünkü sizi izleyen insanların da izledikleri bir yığın insan var. Sizin yazdığınız tweetler, statusler dakikalar içerisinde kaybolup gidiyor. Bir saat önce ne yazdığınızı kimse aklında bile tutmuyor.

Anlayacağınız, Twitter'da "iz bırakmak", "fark yaratmak" gibi kavramlar kendimizi kandırmaktan ileri gitmiyor, gidemiyor.

Ben açıkçası eskiye göre çok daha bilinçli bir tutum sergiliyorum twitter ve benzerilerine karşı.

Bu mecraları çok ciddiye almıyorum, her zamanki gibi "tüketici mantığı" ile neşe ve sevinçle harmanlayarak kullanıp keyfini çıkarıyorum.

Twitter'ı ciddiye almak konusu açıldı madem, size Apple Ceo'su Steve Jobs'un bir iPhone 4 ile ilgili yanıtı geldi aklıma,

iPhone 4 alan ve sıkı bağımlısı olan bir kullanıcı 18 saat kuyrukta bekledikten sonra onun için hayatı değiştirecek olan ürününe sahip oluyor. Artık bir iPhone 4 ü var. Lakin üründeki genel hata nedeniyle sol elle tuttuğu zaman sinyal düşüklüğü yaşıyor. Günlerce Steve Jobs'a mail atıyor. Sabah akşam.. şikayetini yazıyor,

Derken Steve Jobs şöyle bir yanıt veriyor sonunda bu kullanıcının mailine;

"Ailenle, sevdiklerinle, arkadaşlarınla güzel vakit geçir, sorunu kafana takma, altı üstü bir telefon"

Al işte, sen hayatını değiştireceğini sandığın bir ürün için saatlerce kuyrukta bekliyorsun ama o'nun yaratıcı senin kadar umursamıyor bile.

Açıkçası Steve Jobs haksız da değil, hayat ve hayatın getirdikleri haricinde çok fazla takıntılı olmamak lazım. Twitter dediğin bugün var yarın yok, senin hesabın gün gelir hacklenir v.s olur bir bakmışsın ki sıfırdasın.

Çok fazla bu mecralara hayatınızı konsantre etmeden, tadını çıkarmak en iyi seçim olacaktır.

Mesela bütün gün insanların hayatlarına fark kattığınızı düşünmek yerine, gezin dolaşın tatile çıkın ve oradan twitter üzerinden resimler, anılar paylaşın.

Ha unutmadan, bir de,

Cıvıltıyla kalın..